Recensies

Hierbij wat reacties van kinderen en ouders:

“Ik vond het heel leuk bij Marian. Heel veel geleerd! Wat ik moeilijk vond is nu makkelijker. De spelletjes, praten en zandwerelden waren leuk om te doen. Het is nu makkelijker om vrienden te maken”!

Wij hebben de begeleiding bij jou als prettig ervaren. Zowel wij (ouders) als kind werden in onze waarde gelaten. Heel fijn.    We kunnen nu gevoelens bespreekbaar maken.

Kind: Ik vond het heel fijn om met jou te spelen en Ik vond het fijn dat je met mij over moeilijke dingen hebt gepraat.   Mijn buik bonkt niet meer, het gaat goed.

Wij hebben de begeleiding als prettig ervaren, onze dochter kreeg juiste hulp en handsvaten om sterker in haar schoenen te staan. Ze durft nu meer zelfstandig te ondernemen en staat open voor uitdaging! Onze dochter ging altijd heel erg graag.

Wij vonden de begeleiding heel fijn.  De rust die je uitstraalt en het kind ervaart dat alles er mag zijn. Het kind komt bij jou echt op de eerste plaats!

Wij vonden het heel bijzonder om te merken dat we in het eerste oudergesprek direct de diepte ingingen!  Wat hebben de daar veel aan gehad, dank je wel.    Mooi om te zien dat ons kind nu veel minder bevestiging nodig heeft en dat ze zo is gegroeid.

Wij zijn bij Marian terechtgekomen met ons zoontje van 5. Door de druk op school kreeg hij last van faalangst en onzekerheid. Hierdoor ontstond veel boosheid, verdriet en geen plezier meer hebben in school.

Al meteen bij het intakegesprek was er een goed gevoel. Marian luistert en begrijpt en geeft je als ouder ook eyeopeners. De therapie die ze geeft is een hele speelse en laagdrempelige manier van kwartjes laten vallen die past bij de leeftijd. Meteen na de eerste keer was er al iets veranderd. Ons zoontje ging heel graag naar haar toe.

Daarnaast heeft ze een gesprek op school gehad en zijn de juffen een andere weg ingeslagen. Inmiddels in groep 3 aangekomen gaat het heel erg goed.  Het kost ons geen moeite meer om ons zoontje naar school te krijgen en ook thuis is hij veel minder boos. Ook als iets niet lukt kan hij daar nu veel beter mee omgaan. Het heeft ons hele gezin echt goed gedaan!

Onze Tom is een lieve, gevoelige jongen van 6 jaar. Hij zit in groep 3. Tom heeft veel buikpijn en is regelmatig ziek thuis van school. We zijn hiervoor diverse keren naar de huisarts geweest. Zij maakt zich echter weinig zorgen, omdat hij een goede eetlust heeft en normaal groeit. Ze vraagt zich af of het geen psychische klachten kunnen zijn.
Tijdens een gesprek op school kwamen er geen bijzonderheden naar voren; hij had genoeg vriendjes en kon goed meekomen met de lesstof. Wel benadrukte de juf, dat hij erg gevoelig was.
Via een collega kwamen we in contact met Marjan. Voor het intake gesprek moesten we een aantal vragen beantwoorden over de zwangerschap, geboorte en babytijd van Tom. Eigenlijk al met het invullen daarvan, realiseerden we ons dat Tom toch wel heel veel meegemaakt heeft. Hij is te vroeg geboren en heeft het eerste jaar heel veel in het ziekenhuis gelegen.
Vanaf het 1e gesprek klikte het direct tussen Tom en Marjan. Hij kon gewoon spelen bij haar en ondertussen praatten ze. Na 5 x hadden we een ouder gesprek. Hierin hoorden we o.a. dat hij het toch wel spannend vind op school en dan ook daadwerkelijk pijn in zijn buik ervaart. Marjan heeft hem geleerd dat het helemaal niet erg is om dingen spannend te vinden en dat iedereen dit weleens heeft. Ons heeft ze bewust gemaakt van het feit dat Tom intelligent is en veel nadenkt over bepaalde dingen. Ook neemt hij sommige zaken te letterlijk. Hierin is ook voor ons een begeleidende rol weggelegd. In totaal is hij 10x bij Marjan geweest.
Tom is een heel ander ventje geworden! Hij zit goed in zijn vel en is al zo’n 4 maanden niet meer ziek geweest. Geen buikpijn meer!! Hij geeft aan als hij iets spannend vind en dan praten we erover. Achteraf valt het gelukkig altijd mee en die ervaringen geven hem ook vertrouwen.
Hij vindt het erg jammer dat hij niet meer naar Marjan toe mag. Wij hebben nu besloten dat hij ieder jaar een “onderhouds-dosis” krijgt van Marjan. Bepaalde dingen kunnen dan herhaald worden, waardoor zijn zelfvertrouwen groeit. We gunnen het hem zo dat hij lekker in zijn vel zit (en blijft zitten).
Trots ouders van Tom.

Hoi Marian,
Na 7 maanden bij Marian te zijn geweest ,heb ik mijn dochter weer terug !!!
Mijn kind was na vervelende puberervaringen behoorlijk de weg kwijt. Marian heeft met al haar talent en kennis ons meisje weer gelukkig en blij gemaakt ,dat nu vol zelfvertrouwen en met meer inzicht weer de wereld tegemoed kan treden. Als ik terug denk en ik had geen hulp ingeroepen dan wil ik niet weten hoe we er nu aan toe waren. De band met mijn kind is voor het leven positief veranderd. Ook ik als ouder heb andere inzichten gekregen en geleerd dat je soms niet altijd alles zelf op kunt lossen met je kinderen.Ben blij dat ik die stap toen genomen heb en dit komt nu het hele gezin ten goede.
Alle lof voor jou Marian, en hoop dat je voor veel mensen wat kan betekenen ,zoals je voor ons hebt gedaan.
BEDANKT en ga zo door!!!!!
Een blije moeder.

Hoi Marian,
Sinds ik bij u ben geweest voel ik me een stuk beter!!
Ik had aardig wat problemen met mezelf en zag het vaak niet mWij hebben een ontzettend lieve/leuke dochter van inmiddels 7 jaar, maar met de moeilijke eigenschap dat ze ontzettend perfectionistisch is, gecombineerd met onzekerheid en enorme faalangst.
Dit escaleerde toen ze vorig jaar naar groep 3 ging; ze had in haar hoofd dat ze daar binnen een paar maanden (net) zo zou kunnen schrijven en lezen als haar oudere broer .. een verwachting van zichzelf die ze niet kon waarmaken en die naar school gaan iedere dag weer tot een kwelling (en strijd) maakte.
Niet alleen met en op school maar ook daarbuiten bleef ze zichzelf teleurstellen: een sport die ze niet gelijk beheerste, een tekening die verscheurd werd omdat hij gelukt was, vriendinnetjes waar ze niet meer mee wilde spelen omdat ze dan toch weer ruzie zouden krijgen …..
Haar gedrag werd steeds moeilijker; snel boos, totaal onbereikbaar, driftbuien, vluchtgedrag, verzet, en begon ook een behoorlijk negatieve stempel op het gezin te drukken. De doorslag om hulp te gaan zoeken kwam eigenlijk toen ze ’s avonds huilend in bed opmerkte dat “ze zich eigenlijk nooit meer blij of gelukkig voelde” …… 6 jaar oud …dat kwam keihard aan.
Na lang zoeken op internet vonden we “Ruimte – Integratieve kindertherapie”, een aanpak die ons met name aansprak omdat het een “mix van allerlei modellen is” en zich verre houdt van een stempel willen drukken op het kind (het uitzoeken van welke specifieke stoornis of afwijking sprake is en daar gericht naar gaan handelen).
Het intake gesprek gaf ons gelijk al het vertrouwen dat we nodig hadden en in november 2010 is Marian begonnen wekelijks met Kim te werken. Spelenderwijs werd Kim steeds geconfronteerd met dingen die niet mooi e/o perfect waren, en was dat dan zo erg, of waren ze dan minder leuk/lief? Kim ging er graag naar toe, en al snel kwamen er (kleine) positieve veranderingen in haar gedrag. Nog wel boos en driftig, maar bereikbaar en, heel knap; zichzelf corrigerend. En dit allemaal dankzij ogenschijnlijk 1 uurtje per week “spelen bij Marian”!
We hebben voor de zomervakantie de behandeling afgerond: Kim is momenteel weer een stralend, blij meisje. Iemand die van het leven geniet en zichzelf lijkt te accepteren zoals ze is. Waar ze eerst van zichzelf absoluut geen fouten mocht maken, en dus ook veel dingen weigerde, kan ze er nu om lachen als iets verkeerd gaat of niet lukt. Door deze instelling durft ze juist veel meer te proberen en kan ook veel meer!!eer zitten.
Marian heeft mij m’n zelfvertrouwen terug gegeven, ik kan weer mezelf zijn.
Mensen zien de echte ik weer terug. Ik ben heel blij met de hulp die ik van
u heb gehad. U heeft mij veel bijgeleerd. De band die ik met mijn ouders en zusje had ,is
niet meer terug te vinden en erg verbetert. Ik kijk met een goed oog terug naar alle sessies die ik gehad heb.
Heel erg bedankt voor alles!!!
Een blije dochter.

Wij hebben een ontzettend lieve/leuke dochter van inmiddels 7 jaar, maar met de moeilijke eigenschap dat ze ontzettend perfectionistisch is, gecombineerd met onzekerheid en enorme faalangst.
Dit escaleerde toen ze vorig jaar naar groep 3 ging; ze had in haar hoofd dat ze daar binnen een paar maanden (net) zo zou kunnen schrijven en lezen als haar oudere broer .. een verwachting van zichzelf die ze niet kon waarmaken en die naar school gaan iedere dag weer tot een kwelling (en strijd) maakte.
Niet alleen met en op school maar ook daarbuiten bleef ze zichzelf teleurstellen: een sport die ze niet gelijk beheerste, een tekening die verscheurd werd omdat hij gelukt was, vriendinnetjes waar ze niet meer mee wilde spelen omdat ze dan toch weer ruzie zouden krijgen …..
Haar gedrag werd steeds moeilijker; snel boos, totaal onbereikbaar, driftbuien, vluchtgedrag, verzet, en begon ook een behoorlijk negatieve stempel op het gezin te drukken. De doorslag om hulp te gaan zoeken kwam eigenlijk toen ze ’s avonds huilend in bed opmerkte dat “ze zich eigenlijk nooit meer blij of gelukkig voelde” …… 6 jaar oud …dat kwam keihard aan.
Na lang zoeken op internet vonden we “Ruimte – Integratieve kindertherapie”, een aanpak die ons met name aansprak omdat het een “mix van allerlei modellen is” en zich verre houdt van een stempel willen drukken op het kind (het uitzoeken van welke specifieke stoornis of afwijking sprake is en daar gericht naar gaan handelen).
Het intake gesprek gaf ons gelijk al het vertrouwen dat we nodig hadden en in november 2010 is Marian begonnen wekelijks met Kim te werken. Spelenderwijs werd Kim steeds geconfronteerd met dingen die niet mooi e/o perfect waren, en was dat dan zo erg, of waren ze dan minder leuk/lief? Kim ging er graag naar toe, en al snel kwamen er (kleine) positieve veranderingen in haar gedrag. Nog wel boos en driftig, maar bereikbaar en, heel knap; zichzelf corrigerend. En dit allemaal dankzij ogenschijnlijk 1 uurtje per week “spelen bij Marian”!
We hebben voor de zomervakantie de behandeling afgerond: Kim is momenteel weer een stralend, blij meisje. Iemand die van het leven geniet en zichzelf lijkt te accepteren zoals ze is. Waar ze eerst van zichzelf absoluut geen fouten mocht maken, en dus ook veel dingen weigerde, kan ze er nu om lachen als iets verkeerd gaat of niet lukt. Door deze instelling durft ze juist veel meer te proberen en kan ook veel meer!!

Reactie van een kind, reden: faalangst.
Bij Marian ga je naar de zolder het is daar gezellig ingericht met knuffels
enzo, een beetje kinderlijk maar wel heel gezellig.
Dan gaat ze in je geheugen “graven”.
Daarmee bedoel ik dat ze diep in je verleden gaat zoeken naar een aantal
oorzaken van bijvoorbeeld faalangst.
Je praat gewoon en ondertussen stelt ze je vragen.
En vaak doe je ook oefeningen met je gedachten zoals, doe je ogen dicht je
loopt langs een lange weg waar staan dan je vader, moeder, opa , oma
enzovoort?
Je krijgt ook je eigen herinnerings boekje.
Daarin ga je tekenen.
Gewoon hoe jij je voelt en hoe (volgens jouw) je hart er uit ziet.
Dat doe je niet elke keer soms ga je ook alleen maar praten of je doet
andere oefeningen.
Aan het eind ga je meestal kaartjes trekken, dat vond ik zelf het leukst, op
die kaartjes staan poppetjes, een spreuk en de naam van het poppetje.
Voor die week je mag dat kaartje dan bij je houden.
Een voorbeeld: het poppetje heet zonneschijn en de spreuk is durf te
stralen.
Een ander voorbeeld: het poppetje heet muziek en de spreuk is wat is jouw
toon?
Het lijkt misschien kinderachtig maar dat is het niet.
Ik vond het heel leuk en gezellig.
groetjes

Hallo, ik ben Melissa
Ik ben naar integratieve kindertherapie geweest en dat heeft mij echt geholpen.
Het heeft mij geleerd op mijn eigen benen te staan en om goed met anderen om te leren gaan.
Ik ben er niet vaak geweest maar ik zie het verschil echt.
Ik ga ook tot mijn spijt aan Marian niet meer naar de therapie, maat ik wil haar bedanken voor het redden van een kinderleven.
Tot ziens, Melissa

Sinds zijn kleutertijd zagen we Hidde, ons zoontje van inmiddels 8 jaar, steeds opvallender introvert worden. In de klas was hij vaak niet zichtbaar en werd hij talloze keren over het hoofd gezien. Hij durfde geen vinger op te steken en iets te vertellen, zelfs als zijn weekend heel bijzonder was geweest. Vriendjes had hij genoeg, maar initiatief in samenspel en opkomen voor zichzelf vond hij moeilijk. Zijn kleutertijd vond hij verschrikkelijk. Hij snapte de informatie die hij hoorde vaak niet en leek van buitenaf naar de klas en de klasgenootjes te kijken. Voelde zich ook een echte buitenstaander. ‘Een lieve dromer’, zei de juf vaak. Zijn oren zijn zelfs getest op aanraden van school, omdat hij vaak niet reageerde als hem iets gevraagd werd.
Bij Marian zijn we terecht gekomen, omdat Hidde last had van zijn verlegenheid en dromerigheid. Hij miste informatie op school en durfde geen vragen daarover te stellen. Maar eigenlijk nog het meest omdat wij als ouders radeloos waren. Hidde miste de dingen om hem heen.
Marian heeft gezien en gemerkt dat Hidde in een ‘soort mist’ leefde. Zo’n lieve jongen, met veel kennis en hartelijkheid, maar de wereld om hem heen was wazig. Deze mist werd voornamelijk gevoed door angst. Angst voor de dingen die hij niet kon, begreep, snapte en durfde.
Heel voorzichtig is Marian met Hidde aan de slag gegaan. Door hem te volgen, door vragen te stellen, door dingen samen te doen en door hem verantwoordelijk te maken voor zijn eigen keuzes en de gevolgen daarvan. Ze heeft ons als ouders geleerd om niet teveel van Hidde te eisen. Niet onze manier van leven en ons karakter op hem te projecteren, maar om Hidde weer te gaan volgen. We zijn thuis gaan wandelen en gaan praten en langzaam aan veranderde Hidde (en ook wij). Hij werd minder vaak boos om onze drammerigheid en gaf beter aan wat hij wilde. Onze vragen veranderden ook, van minder dwingend en gefrustreerd, naar echt geïnteresseerd. Zijn anders zijn werd zijn mooiste bezit, waar wij nog steeds van genieten. En Marian is hier de aanleiding voor geweest.
Hij voelt zich eindelijk gewaardeerd en durft veel meer nu. Zijn verlegenheid is niet helemaal weg, maar hij komt veel sneller los. Hij is actief, maakte op vakantie veel vrienden en geniet van het leven. En soms zit hij nog lekker op de bank en laten wij hem daar zitten. Hidde is veranderd, maar wij misschien nog wel meer.

Verslag / resultaten n.a.v. integratieve kindertherapie van S.)
Onze zoon S. (11 jaar) is een hele lieve en bijzondere jongen.
S. is rond zijn 5e levensjaar gediagnosticeerd met ADHD, een jaar later kwam daar de diagnose Syndroom van Asperger en multipele angststoornissen bij.
S. volgt regulier basisonderwijs met behulp van een LGF (rugzakje), welk hij al heeft vanaf groep 3.
Alle schooljaren heeft S. ambulante begeleiding en remedial teaching gekregen.
Ook heeft S. vanaf groep 4 t/m groep 6 diverse psychotherapieën (“Ik ben speciaal”, “het vriendenprogramma”, “SOVA-trainig”) gevolgd bij het Curium (Centrum voor kinderpsychiatrie).
Vanaf schooljaar groep 7 is de remedial teaching gestopt en aan het eind van groep 7 (mei 2009) kregen we het aanbod van De Horizon om in plaats van ambulante begeleiding te starten met integratieve kindertherapie. Wij als ouders wisten toen nog totaal niets van deze vorm van therapie, want S. had al zoveel therapieën gevolgd en alles had minimale resultaten
S. is een kind dat zich alles van iedereen aantrekt, hij ‘bemoeit’ zich met andermanszaken, hij houdt altijd alles in de gaten ook voor een ander (erg vermoeiend), hij wordt veel ‘gepest’, vaak zijn het plagerijtjes, maar dat verschil ziet hij niet. Grapjes neemt hij letterlijk.
S.had: weinig zelfvertrouwen, weinig zelfbeheersing, angstig, moeite met aanrakingen.
Dus toen wij hoorden dat S. met behulp van de integratieve kindertherapie wel zelfvertrouwen, zelfbeheersing en met zijn angsten om kan gaan, vonden wij het absoluut de moeite waard om het aan te gaan.
Marian Jansen is de ‘therapie-juf’ van S. vanaf mei 2009 (S. zat toen in groep 7), iedere donderdagochtend op een vast tijdstip een uurtje therapie.
Wij ouders hebben een aantal malen overleg gehad met Marian over S. en de therapie, ook hebben wij vragenlijsten ingevuld, naar aanleiding van dit alles heeft Marian een verhaal geschreven voor S.
Het verhaal was speciaal voor S. geschreven, wij ouders hebben toestemming gekregen van S. om het verhaal te mogen lezen, want het is een ‘persoonlijk’ verhaal.
Dat verhaal ging over een poesje dat geboren werd, het deed pijn aan zijn ogen om het licht te zien en pijn aan zijn oren om geluid te horen. Het poesje had ook erge buikpijn als het melk dronk en zodra het poesje werd aangeraakt werd hij vreselijk bang en voelde zich niet veilig.
Toen ik (moeder) het hele verhaal had gelezen was ik ontroerd, Marian had zo goed de eerste levensjaren van S. verwoord in een voor een kind te begrijpen verhaal. Het verhaal maakt duidelijk wat S. allemaal heeft doorstaan als baby na zijn geboorte. Hij voelde zich niet veilig, wilde niet aangeraakt worden, was erg bang.
S. komt nu voor zichzelf op, heeft een weerwoord. Hij kan zichzelf beter beheersen. Hij maakt zelf keuzes.
S. is in september 2009 begonnen met korfbal, een gemengd team (jongens/meisjes) en heeft kwaliteiten daarin ontwikkeld, bijvoorbeeld; vorig jaar was hij bang als er een bal naar hem werd gegooid, dan dook hij weg of hij ving de bal net niet. Nu is het zo dat hij het opzoekt, vangt de bal heel goed, kan ver gooien, verdedigt en valt aan en speelt samen met en naar zijn teamgenoten.
Hij is zo enthousiast en alle kinderen accepten hem gewoon zoals hij is.
S. geeft nu thuis en op school aan wat hij wel of niet wil. Maakt zelf de keuze om te stoppen met de BSO op de woensdagmiddag als hij 12 jaar wordt, want er moet geleerd worden en er zijn korfbaltrainingen, dus dat is belangrijker.
S. heeft nu voor het eerst sinds jaren een uitnodiging gekregen voor een feestje van een meisje uit zijn klas. Ik mocht absoluut geen cadeautje kopen, dat wilde en ging hij zelf doen.
S. maakte vaak rare geluidjes of zuchtte constant, erg irritant, maar hij had het zelf niet in de gaten. Bij Marian heeft hij ademhalingsoefeningen geleerd en dat gaat heel goed. Ook zegt hij zelf dat hij rechtop moet staan, diep zuchten (houdt zijn hand op zijn heup), dan sta je stevig in je schoenen en dan kan je alles aan.
Conflictsituaties op school gaan beter, of hij ademt heel diep in en loopt weg van de situatie of hij gaat de discussie aan als hij zeker weet dat hij gelijk heeft.
Zijn angsten probeert hij te relativeren (bijv. bang in het donker, er is eigenlijk niets om bang voor te zijn!), hij wordt zich bewust van dingen, denkt er goed over na.
Vanaf dat S. 4 jaar oud was heeft S. erge last van een ‘winter’depressie gehad, het begon vaak na de herfstvakantie (eind oktober) en eindigde eind februari, echt moeilijke periodes waren dat. Dit schooljaar (groep 8) heeft S. voor het eerst geen ‘winter’depressie en dat is echt fantastisch
S. eetlust is toegenomen, hij is ook actiever geworden, hij ziet er goed uit (niet meer zo magertjes). S. is dol op toneelles en musicals, daarin gaat hij helemaal op, zet zich er voor 200{68a55dfd5a8495a8f0cf317645df5cb1ebcb3be2027300e43b06cefb3213911e} in.
Van buitenaf krijgen wij ook complimenten over S o.a.:
Hij is rustiger geworden
Hij komt voor zichzelf op
Straalt zelfvertrouwen uit, zo van ‘dat kan en durf ik wel’
Ziet er goed uit
Dit is door verschillende mensen waargenomen (familie, vrienden, overblijfmoeder, ouders&zusje).
S. (momenteel zit hij in groep 8) heeft, na overleg met Marian, besloten om te stoppen de therapie. Hij is er klaar voor, hij kan alles nu wel zelf.
Binnenkort gaat hij een nieuwe uitdaging aan, want hij gaat volgend schooljaar naar de middelbare school en daarvoor moeten ook keuzes gemaakt worden en gek genoeg maakt hij zich daar niet druk om (in tegenstelling tot z’n moeder).
S. heeft met de therapie zijn eigen ik weer gevonden en weet dat hij op zichzelf kan vertrouwen en dat hij veilig is.
Marian heel erg bedankt dat je onze S met behulp van jouw therapie hebt geholpen om in te zien dat hij het wel zelf kan. Door de therapie hebben wij een ander kind gekregen, positief ingesteld en vol zelfvertrouwen.
E. Y. (ouders van S.).

Mijn zoontje I. (toen 9 nu 10 jaar) had regelmatig woede/driftbuien. Wanneer het niet ging zoals hij wilde of als ik boos op hem werd omdat hij iets deed wat niet mocht, dan kon hij helemaal doorslaan en dan begon hij te schreeuwen en/of met speelgoed te gooien en/of tegen zijn slaapkamerdeur te trappen etc. Het lukte mij dan niet om hem kalm te krijgen of tot hem door te dringen en het was voor mijzelf ook heel lastig om mijn geduld te bewaren. Dit eindigde uiteindelijk in huilen en troosten en het leek onmogelijk om deze cirkel te doorbreken ondanks pogingen om hem anders te benaderen etc.
Verder wilde hij vaak niet naar school en weigerde hij om te gaan, waardoor het moeilijk was om hem op tijd op school te krijgen. Een goede aanwijsbare rede was er in 1e instantie niet te vinden. Na testen bleek hij wel onder zijn niveau te werken en de lesstof is toen aangepast. Dit bracht een tijdelijke verbetering maar nog steeds ging hij met tegenzin.
Bij het 1e gesprek met I. en Marian bleek al gelijk dat hij haar volledig in vertrouwen nam en al snel bleek dat I. moeite had om zijn emoties, zoals verdriet en teleurstelling te uiten. I. stopte dit weg op momenten dat er iets vervelends gebeurde gedurende de dag (bijv. op school) en hij gooide dit er dan uit bij kleine voorvallen thuis door heel boos te reageren en op deze manier te ontladen. Met de hulp van Marian heeft I. oa geleerd dat verdriet er helaas ook af en toe is en mag zijn en hoe er mee om te gaan. Verder had I. ook angst om de controle te verliezen (waarschijnlijk ook ivm met onze echtscheiding) dit merkte ik bijvoorbeeld doordat hij vaak de baas leek te spelen en dat het allemaal zo moest gaan zoals hij dacht dat het moet etc. Ook hiermee heeft Marian hem geholpen. Dmv spel en oefeningen heeft I. geleerd hoe hier beter mee om te gaan. Al hoewel school nog steeds niet I. zijn grootste hobby is, gaat hij er nu vrijwel zonder problemen naartoe. Verder zit hij duidelijk zichtbaar beter in zijn vel wat ook opvalt bij familie en vrienden. Ikzelf heb tevens door gesprekken met Marian geleerd hoe belangrijk het is de rust te bewaren op lastige momenten met I. Het feit dat ik laat zien rustig te blijven op momenten dat hij “de controle” dreigt te verliezen geeft voor hem rust en vertrouwen.
I. ging zelf altijd met plezier naar Marian en zag het echt als een uitje en vond het jammer toen de “therapie” werd afgerond. Hij was even onzeker of hij het geleerde zonder Marian wel toe zou kunnen passen, maar het is gelukkig heel goed gegaan.

Mijn zoon N. van 12 jaar heeft PDD-NOS en zit sinds 3 jaar op een cluster 4-school. Het is een kwetsbaar kind dat moeite heeft met sociale contacten, ‘het zich in kunnen leven in anderen’ en ook angstig en nerveus kan zijn. Wij zijn al jaren bezig om de wereld voor hem wat ‘leefbaarder’ te maken en hebben al van alles met hem gedaan. Zo kwamen wij eind 2008 via school bij Marian terecht. We hadden er meteen een goed gevoel bij en vonden het helemaal bij N. passen. Door middel van speltherapie met poppen worden er situaties/gebeurtenissen nagespeeld waardoor N. zijn eigen gevoelens en de wereld beter leert begrijpen zodat hij hier beter mee om kan gaan. Wij ervaren deze methode als zeer positief want het heeft N. echt veranderd in een jongen die vrolijker, opener en positiever in de wereld staat.

In januari 2006 wordt bij ons zoontje de diagnose Autisme Spectrum Stoornis (ASS) gesteld; hij zit dan in groep 2 en is 5 jaar oud. Ons gevoel zegt al veel langer dat er iets met ons zoontje is – omdat hij op enkele gebieden anders reageert dan andere kinderen van zijn leeftijd – maar als je de diagnose daadwerkelijk krijgt, kom je als ouders in eerste instantie in een soort rouwproces terecht. Al snel herpak je jezelf en ga je uitzoeken op welke manier je je kind ‘met een beperking’ zo goed mogelijk kunt helpen.
Bureau Jeugdzorg stelt voor om ons zoontje te laten deelnemen aan een Sociale vaardigheidscursus met kinderen die ook een Autisme Spectrum Stoornis hebben, maar hij voelt zich hier totaal niet op zijn gemak en gaat met steeds grotere tegenzin naar deze wekelijkse training. Na een half jaar besluiten we – in overleg met de leidsters – om met deze training te stoppen, omdat het tot geen enkele verbetering leidt. We gaan zelf op zoek naar een therapie waar ons zoontje baadt bij zou kunnen hebben, maar het is moeilijk om iets te vinden wat bij hem past.
Op een gegeven moment staat er een redactioneel stukje in de regionale krant over Integratieve Kindertherapie bij Marian Jansen in Arkel. Onze interesse is onmiddellijk gewekt; dit lijkt de ideale therapie voor hem. De volgende dag nemen we contact op met Marian en er is nog een plaatsje vrij.
Er vindt een intake-gesprek plaats, waarin we aangeven hoe het met ons zoontje gaat, tegen welke problemen hij aanloopt en op welk gebied Marian kan helpen om hem beter in te laten functioneren (bijv. op school en bij het spelen met andere kinderen). Vanaf het eerste moment klikt het enorm tussen ons zoontje en Marian en hij gaat altijd met veel plezier naar haar toe. Marian krijgt hem rustig, weet spelenderwijs belangrijke informatie uit hem te krijgen en brengt hem sociale vaardigheden bij.
Ongeveer een maal per kwartaal vindt er een oudergesprek plaats , waarbij we de voortgang van de therapie, de situatie thuis en op school bespreken. Daarnaast hebben we wekelijks contact via e-mail of telefoon om recente gebeurtenissen door te spreken. Marian gaat daar dan meteen dezelfde week mee aan de slag tijdens de therapie.
Ook heeft Marian rechtstreeks contact met zowel de juf als de ambulant begeleidster van ons zoontje, zodat zij ook hierbij meteen kan helpen als het nodig is. Enkele malen is Marian bij de evaluatiegesprekken op school aanwezig geweest om op deze manier zo goed mogelijk ons zoontje te begeleiden en ondersteunen.
Voor ons als gezin is Marian (als therapeut en als persoon) goud waard en ze heeft ons zoontje de afgelopen jaren al enorm helpen groeien in zijn ontwikkeling in deze – voor hem – soms onbegrijpelijk moeilijke wereld.
K. heeft selectief mutisme en krijgt sinds februari 2009 integratieve kindertherapie van Marian.
Selectief mutisme is een angststoornis om te worden gehoord en gezien. Dit geeft veel problemen op school en thuis, vooral naar leerkrachten/volwassenen toe durft ze niet te praten. Met de therapie heeft K al bereikt om op school toch een spreekbeurt en een boekbespreking te houden voor een kleine groep kinderen. Een hele overwinning! Door de individuele begeleiding zie we K groeien, ze beweegt ontspannender en sluit zich minder af voor haar omgeving. Zelf is K. ook heel gemotiveerd om uit haar gevangenis te komen. (Dit benoemt zij zelf zo.) Vooral door het benadrukken wat ze al kan en dat ze kan zijn wie ze is groeit haar zelfvertrouwen en durft ze steeds een stapje verder te gaan. Het is vooral de samenwerking met de school waar K. therapie krijgt en de thuissituatie wat door ons, als ouders, als heel prettig ervaren wordt.